He leaned back and gave himself to the hushed music at the pub. He was in Berlin for four days and it had been the third consecutive night he had spent in that ramshackle pub. He was studying psychology and came here to observe the behaviours of the society, and reactions to reunification. He had the address of a family friend, but he couldn’t find that area of the city. Besides, staying in a hostel seemed useful for his travel purpose. Or maybe he was just too lazy to search for an address. Actually, he didn’t know which one was the real reason because he was half-asleep after a typical sleepless night in his noisy hostel.
Then suddenly he felt a warmth in front of his face. He opened his eyes and saw the young girl upright over him, holding a Zippo. In contrast to the abstractness of his interrupted inner monologues, the shining of her beauty looked so real. She bent over him and asked ironically: “May I light your cigarette, sir?” By then, he was unaware of the cigarette hardly standing between his lips. “Sure,” he replied, “thanks.” That was an awkward reply, at least not wise enough to impress somebody. But she seemed to be fond of this puzzled look on his face. She took a seat on the stool next to him with an admirable smile on her face.
He motioned the bartender over, and the bald man came to refill the glass with beer. He said: “Make it two!” but the girl interrupted him, shouting: “I want gin & tonic.” The baldhead seemed high on drugs, but he did just what he was asked to do. He filled the glass with ice cubes, and poured a shot of gin into the glass. Then he added tonic water and some lime juice to it. In the end, he stirred it with great determination. It was paradoxical that the drugs he had taken made him look more self-disciplined. The girl stared him even then. He used to like girls drinking heavy and found it sexy. Actually he himself was regarded as one of the heaviest drinkers among his clique. But he was attached to ‘Weizenbier’ so much, and his favourite drink, whiskey, is too expensive for a traveller like him.
She asked him his name and why he was there. He told her his story and the reason why he was in Berlin. He used to act diffident talking about his studies, but she looked interested in that psychological mumbo jumbo. Or maybe she just liked him and pretended like she cared what he talked about. Apparently she wasn’t just a hot girl, she was also a smart one. She managed to give this impression, even not trying to speak big words. And after a full glass of gin & tonic. However he still couldn’t help his paranoid nature.
Then suddenly a young man entered the bar and he directly walked to the girl’s stool. He ignored all the people he passed including the man next to the girl’s stool. He was in an arrogant mood and began to shake her by the shoulders.
“Leave me alone,” she said.
The lout, who probably had Balkan origins kept on hurting her. He was supposed to do something to stop the Balkan, but he was still hesitant about interfering in her life. He didn’t even know her name yet.
But finally, he intended to sit up. That caught the Balkan’s attention.
“Who the hell is he?” said the Balkan.
“It’s none of your business,” she replied.
“Yeah, you’re right. But maybe Pedja could find it interesting.”
The Balkan stood closer then, and looked him in the eyes. There was no ignorance in this glance, but threat.
“Look girl, Pedja doesn’t like what you’ve done lately. We need to talk. You know I like you, girl. Don’t persevere in this break-up thing. The guy loves you desperately.”
“Saša, let’s make it clear: You don’t like me, and I don’t like you. But I really don’t have time to chat with you right now, pal. Just piss off!”
“OK then, tomorrow night I’ll be back here,” said the lout, and finally he went out of the bar with an irritating grin on his face.
He thought of talking to the girl for a while, but she was apparently not in good mood anymore. The entrance of the Balkan had obviously changed the atmosphere in the bar. The girl began to behave distant towards him. She finished her second gin & tonic and stood up quickly, and walked to the bar door.
“Do you wanna come walk with me, Simon?”
“Why not?”
After a period of silence he continued: “What is the thing between you and that man? He doesn’t seem a good type of man to me.”
“Oh, you mean Saša. What a douchebag! He is one of Pedja’s folks.”
“Boyfriend?” he interrupted.
“Well, we dated a long time, but broke up last April. Actually he’s some kinda good guy, but sometimes he behaves just like Saša. You know, that rude way of immigrants. Anyways, he tries to win me back, and sometimes uses his stupid friends.”
“Do you love him?”
“Aaah, you know, it was a sort of long relationship. I used to think that I love him, but now I don’t feel sure anymore.”
Simon nodded.
“Enough about Pedja, let’s talk about you for a while,” she said smiling, “I know your name, why you are here… well, that’s everything I know.”
“Actually it’s pretty everything about my life.”
She laughed. “What a strange guy!” she murmured, smiling. “Actually I was thinking I can know what’s going on in men’s minds. But you disproved it.” She laughed over and over again: “Gosh, what an unpredictable man!”
“So, where do you live?”
She burst into laughter again. But that was not a typical laugh of a drunk girl, though, just as admirable as the smile in her face when he saw her first at the bar.
“You’re so fast, honey. Even faster than Pedja!”
“Come on, I didn’t mean that!” Simon said. He was content to make her laugh, but he also didn’t want to be misunderstood. He admitted that he was fond of this girl. Well, she obviously attracted him at first sight. But he wasn’t that type of man. He was sick of immature boys in his high school who see girls as objects and value them based on their sex appeal. And he didn’t want to leave such an impression on her.
But those words he said affected the atmosphere badly. She didn’t look happy anymore. And her smile was lost in a look of brooding sorrow. She said with a sad voice: “Am I so unattractive that you don’t even give a thought to sleep together?”
“No, look honey. You know I… You know I didn’t mean that.”
“It was just overreacting. You hurt my feelings, Simon.”
That sorrow look on her face made her a completely different girl. Or made her a woman.
“I… I didn’t want to…”
He tried to convince her of his goodwill, but words failed to fall from his lips.
“You don’t need any explanations,” she said and a strong gesture followed that. She lifted her hand slightly, but in a stable way as well. Like she knew what she wanted. Apparently she wanted him to stay away from her. But that was not easy for him at that point. He just kept looking at her with great desire, with a totally different psychology. Her feminine body parts, which he hadn’t made much of until then, were absolutely the focus of his attention. She had the perfect body, the kind that deserved to be painted by Boticelli.
That was not the way of his high-school buddies, he felt something real and that was nothing about the hormones. In that small period of time, he managed to react reflectively and catch her hand in a gentle hold. She looked surprised, it’s obvious that she didn’t see that coming and didn’t know how to react to that unexpected move from Simon. Now he moved his other hand from her waist to her hips, feeling the delicious curve there. She couldn’t behave unresponsively for long, because she felt the same way about Simon. She drew his knuckles to her lips. And then they kissed. All those things between them weren’t like a ritual of a young couple having spent the night together. Maybe that was a random thing, but it was like the whole cosmos wanted to see them as a pair. He could hardly pull himself away from his lover’s lips for a second: “So, where do you live?”
Dissolving into laughter was not her reaction that time. She had an inviting look on her face, though. She didn’t attempt to give him the impression of a “good girl” from the beginning, so that one was understandable in the context. They ran the streets of Berlin and couldn’t help themselves from kissing and touching. It was all too new and exciting for Simon. They passed an old man who stared at them disapprovingly, but they didn’t care. She deflected to crossroads over and over again, but he didn’t bother about it. He just enjoyed the time and left the control to his lover completely.
The next morning, he woke up in a typical East German flat. He saw the beautiful body lying next to him and could still be proud of what he did last night. He thought back on the passionate love and searched for ways to reward his lover. She deserved to wake up to something special. He thought of a tasty breakfast at first, but the fridge was almost empty except two bottles of cheap beer. He gave up this idea and looked for another. Suddenly, he revived in his mind a florist image. He had seen it just before they came to her apartment block, as far as he remembered. It had been closed then, but it was not so unusual at the weekend. So he decided not to wake his lover up.
He went down the stairs. He was so impatient that he hardly noticed the greeting from an old man at the ground floor. The street looked totally different in the daylight. He was somewhat confused, but he was hundred percent sure that he had seen a florist around the neighborhood. He had not even been drunk, maybe a little in love. Then he even remembered the name of the florist: “Blumen-Insel”. He turned back and asked the old man where he can find a place to buy flowers.
“Oh, you young lovers!” he said, and described the way to the florist. “Don’t buy a red rose, try something different.”
Simon smiled and hit the road. Apparently it was not as close as he thought, but there was no major distance at all according to the old man. There were just some turns he had to take.
He turned left three times, and right once as he was told by the elder. But the streets didn’t look familiar to him. As he thought that he was lost, he decided to ask the address once more. He entered a small grocery in the neighborhood.
“Excuse me, do you know where the florist named “Blumen-Insel” is? How can I go there?”
“I pass there on my way home. I can accompany you if you want.”
That was a customer with extra-thick glasses, and Simon counted himself lucky to come upon that man: “That would be very kind of you, sir.”
It was not so far away from the grocery, they did all the way in ten minutes. The man with glasses wasn’t a talkative type, but Simon didn’t care about him. He was just worried about his lover he had left in the bed. He thanked to the man once more. “Yellow chrysanthemums would be an excellent choice for your girlfriend,” the man said. He thanked again, and “What a boring man,” he thought simultaneously. Blumen-Insel… It was in front of him with all its liveliness. It was like a sacred place for him, a place he could die for just a scene of it. The signboard was just like the image in his brain: Green font with shades of pink, all on a grey background.
He entered the store. The florist wasn’t more high-spirited than the man with glasses. Maybe those people couldn’t wake up that early on a Monday morning in real terms. “A bouquet of white and red tulips,” he said in a rush. She looked still uninterested, but decided to stand up finally. She started to pick out the flowers. Simon asked her to move a little bit more quickly. She just turned her head to him for one second, and kept working with the same dilatoriness and moroseness. She made a package for the arrangement. That meant the end of the torture for Simon. As he went out through the door, he felt just like a prisoner at the end of his punishment.
But the world outside was not so nice to him. He was surprised in daylight just as a prisoner got out of the prison after long years. He found himself in a completely different world and a great confusion. The apartment blocks around him were totally identical in size and shape. It seemed like they were derived from the same product line. There weren’t any differences when he lifted his head. There were some contrasts at the floor, but they were usually too small to notice or just pointless. He ran to the end of the road. Then he turned back and ran through the street to the other side. But it meant nothing at all. The street got more crowded as the people took their ways to their offices as usual. But he didn’t even know what he was supposed to ask them. The only thing in his mind was his lover and what she might think when she woke up. There were no sign of him, no notes left behind. As he thought those things, he began to run even faster looking for some salvation. But the apartment blocks are still identical to each other, the busy people were still unfamiliar, his lover was still far away from him, her beauty was still unquestionable. He thought, and thought, and thought. He ran, and ran, and ran.
Cem Pekdoğru, 2008
Edited by Frazer Whyte
2008 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
2008 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kasım 26, 2008
Kasım 23, 2008
Bu İş Zor Bence
Bu yazıda oyunculardan bahsetmeyi planlıyordum teker teker. İlk yazının sonunda da öyle bir vaatte bulunmuşum zaten. Son dönemde derslerin alışılmışın dışında zorlaması sonrası önceliklerimi sorgulamak durumunda kaldım. Ortalamamı biraz olsun ayağa kaldırmak için de yazıyı ertelemek zorundaydım. Geçen üç haftalık süreçte de kayda değer birçok şey yaşandı Efes Pilsen cephesinde.
Aslında kısa bir süreç gibi gözüküyor ama Efes'te bir oyuncunun takıma dahil edilmesi ve aynı oyuncunun takımdan gönderilmesi(?) için yeterli bir süre. Son dönemde çizilen yönetim portresine çok yakışan bir şeydi aslında şu karşılaştığımız haber. Artık kadronun bir parçası olmadığı için aşağıda da bahsetmeyiz muhtemelen Jones'tan. Kendisi hakkındaki son sözlerimizi söyleyelim. Panionios maçında canlı izleme fırsatı buldum ve özellikle kenara alındığında Ataman'a verdiği tepkiden sonra umudu kestim kendi adıma. Muhtemelen her maç 30 dakika süre alacağı yalanıyla getirildi buraya. Kafasını verebilecek olsa ribaund ve bloklarıyla bir Ira Clark katkısı beklenebilirdi. Ama benim gördüğüm Jones bunu vaat etmekten çok uzaktı.
Zamanında buraya aynı psikolojiyle gelmiş Stephen Howard adlı arkadaş geldi aklıma. O da Efes'in Efes olduğu yıllarda, yanılmıyorsam Mirsad Türkcan, Predrag Drobnjak ve Hüseyin Beşok gibi oyuncuların bir arada bulunduğu bir uzun rotasyonunda kendisine verilen ilk beş sözünün tutulmadığını öne sürerek kaçmıştı. Efes kariyeri de sadece tek maç sürüyordu. Jones'unki ise iki maç, ancak sadece yedi dakika. Ayrıca Howard'ın forma giydiği o tek maçın da kazanılan bir Cumhurbaşkanlığı Kupası maçı olduğunu hatırlıyorum ben. Bruno Quadros vardı Galatasaray'da, takıma Fatih Terim tarafından alınmasına rağmen kadroya bir türlü girememiş, ama en çok sevinen isim olmuştu UEFA Kupası'na. Bu da aynı hesap.
Moskova Seyahati
Moskova'da alınan mağlubiyetin kimseyi şaşırttığını düşünmüyorum. "Efes Pilsen gibi bir takım 30 fark da yiyebilir, ancak ne olursa olsun bu durumlara düşmemeli" şeklinde de bir görüş var kamuoyunda. Açıkçası takımların sadece kağıt üzerindeki kadrolarına baktığınızda bile, böyle bir acz durumunu öngörmeniz çok zor olmuyor. O yüzden mağlubiyet şekli de bir sürpriz olmadı benim açımdan. Galatasaray Cafe Crown ve Fenerbahçe Ülker maçlarında sahada güzel şeyler de vardı kuşkusuz, fakat her iki galibiyette de birincil etken, Avrupa maçlarındaki görüntüsünden sıyrılmış bir Efes izlememiz değil, bilakis rakiplerin formsuzluğu yahut yorgunluğuydu. Özellikle Fenerbahçe Ülker, neden korktu da içeriyi penetrelerle veya uzuna indirilen toplarla kullanmayı tercih etmedi anlamak mümkün değil. Bogdan Tanjevic o pota altında bizim görmediğimiz neyi görmüş olabilir? Kaspars Kambala'nın hayaletini mi?
Neyse, ben bir önceki yazıda vaat ettiğim şekle dönüştürüyorum yazımı ve oyun kurucu pozisyonu ile başlıyorum.
Oyun Kurucun Kadar Ko… Fakat Ender?
Sezon başında envai sayıda sitede birçok isim atıldı ortaya. Geçen sezonki Scoonie Penn (bir de Charles Oakley saçlı bir sokak basketbolcusu abimiz vardı, çıkaramadım onu) felaketini unutturacak bir isim bekliyordu taraftar. Tabii Petar Naumoski ya da Damir Mulaömerovic seviyelerine çıkmamıştı bu beklentiler ama, ben kendi adıma Halperin-Kerem-Engin gibi bir trionun hayalini kuruyordum. Bunlardan Yotam Halperin Yunanistan'ı, Kerem Tunçeri de Rusya'yı tercih etti bildiğiniz gibi. Vujanic'in veya Halperin'in kontratları hakkında bir bilgim yok, ancak bir oyuncuyu Olympiakos'un elinden alacak bir maddi gücümüz olmadığını tahmin edebiliyorum. Kerem konusunda ise biraz daha ısrarcı olunabilirdi. Hazır Rus kulüpleri ekonomik krizle boğuşurken bir kez daha düşünülebilir aslında. Ender'i izlemek için para vermek çok ağrıma gidiyor zira. Şutu elinden çıkardığında artık az da olsa bir umut oluyor içimizde, sevindirici bir şey tabii. Şutu girdikçe de biraz daha doğru tercihler yapabiliyor, ama Ender bildiğimiz Ender hala. Salonun tavanına vuran şutlarıyla, ömrümden çalan telaşesiyle… Sene başında Ataman'dan beklediğimin aksine, rotasyonda ciddi de yer kaplıyor. Bazen Vujanic'ten de fazla süre alıyor hatta.
Bunu derken Vujanic'i de tanrılaştırmıyorum tabii. Beklediğimden iyi bir görüntü çizse de, öyle ahım şahım bir top oynamıyor. Sakatlığının etkilerini nispeten atabilmiş gibi gözüküyor en azından. Potaya kadar gidişleri Euroleague standartlarının çok üstünde, hatta bunu en iyi yapanlardan biri Avrupa'da. Ama bir oyun kurucunun asli görevlerini ne derece yerine getiriyor, o tartışılır. Doğru tercihi yapmakta da zorlanıyor çoklukla. Örnekse, Panionios maçındaki son topu oyun kurucunuz o şekilde kullan(am)ıyorsa ciddi bir sorun var demektir. Engin ise Ataman'a ne yapmış cidden merak ediyorum. Ender kadar olmasa da iyi bir yaz geçirdi milli takımla. Hele İtalya'daki kayıp bir sezonun ardından geldiğini düşününce bu performansın, Engin hakkında daha da umutlanmıştık. Aynı ışığı Ataman görmemiş demek ki. Kısmet!
2, 3… Bunlar da Önemli Tabii
Efes Pilsen geleneğinde boyalı alanda iyi paslaşan ve bu bağlamda skora katkı yapan uzunlar önemli bir yer tutar. Ancak takımı skorda taşıyan isimler hep 2 ve 3 numaralar olmuştu son on yıllık süreçte. Bu geleneği de göz önüne aldığımızda Thornton tercihi ilginç. Geçen sezonki performansının bir ölçüde abartıldığını düşünmekteyim. Ben ilk günden bu yana biraz önyargılı yaklaşmış, sürelerinin bir kısmının Sinan'a verilmesinden yana olmuştum. Ancak özellikle son iki üç maçta hücum alanında sürekli doğruları yapıyor, şutu girmediğinde içeriyi zorluyor, zaman zaman hücum ribaundlarına katkıda bulunuyor. Dış şutu hiç olmayan uzun ikilimiz (Kaya-Kerem) ve fazlasıyla dışarıdan üretime bağımlı Smith'in yanında, ki maça bu şekilde çıkıyoruz genelde, bir nevi tutkal görevi görüyor Efes hücumlarında. Önyargıları bir kenara koymanın, Eddie Basden kıyaslamalarını rafa kaldırmanın vakti geldi kendi açımdan. Çünkü dış şutu ve bire bir savunması Basden'dan daha zayıf gözükse de, ona ağır bastığı yönler de var oyununda. Ancak yine de Ioannis Kalampokis'e kariyer gecesi yaşattığı günkü gibi berbat günleri olabiliyor. Etkinliğini agresiviteden alan bir oyuncu tipinin böyle performanslarını da hoş görmek uygun olur.
Smith'ten de bahsetmek lazım biraz. Real Madrid'de nispeten iyi bir sezon geçirdi. Zaman lehine işlemiyor tabii. Bacaklarının eskisi kadar güçlü olmadığı ortada, bu da savunmada bazen refleks gösteremeyip anlamsız fauller almasına neden olabiliyor. Şut ritmini de tam olarak bulabildiğini söylemek güç. Kaç yaşında olursa olsun, bu kadronun içinde hücumda eline ilk bakılacak isim olarak ön plana çıkıyor. Sorumluluk alma konusunda da sıkıntı çekmiyor, bazen Scavolini Pesaro günlerinde olduğu kadar fütursuzca şut atabiliyor. Fakat isabet konusunda genel anlamda sıkıntı yaşıyor şu ana dek. TBL'de iyi bir yüzdeyle yakaladığı 16 sayı ortalaması güzel, ama ona asıl Avrupa'da ihtiyacımız var. Kendisinin de bunun bilincinde olduğuna, bench’e gitmek yerine parkeye çöküp kendisine telkinlerde bulunduğu Panionios maçında yakından tanık oldum. Keşke fotoğraf çekip belgeleseymişim…
Geriye kalan isimler Sinan ve Cenk. Cenk, sene başında özellikle Partizan maçında iyi şut sokmuş, acaba dedirtmişti. Ama galiba yine olmayacak. Geçen sezon ULEB Kupası maçlarında da iyi performansları vardı, fakat o gamsız havası yıllardır sabit. Değişecek gibi de gözükmüyor. Sinan savunma alanında Beşiktaş Cola Turka günlerinden aşağı kalır bir performans vermiyor aldığı kısıtlı sürede. Ama abisinin aksine bir sonraki adımı atmak istiyorsa, bir yazını falan tamamen şut idmanlarına ayırmalı kanımca. Trevor Ariza ile irtibata geçmesi isabet olur… Yine de oyunun bazı anları geliyor ki takım bariz biçimde Sinan'a ihtiyaç duyuyor. Ataman ise kafasında bir rotasyon oluşturmuş ve çok ekstrem durumlar dışında buna bağlı kalıyor. Söz konusu rotasyonda Sinan'ın yeri de aşikar. Euroleague'de aldığı süreler komik, ya da Mario West ayarında: 22, 27, 243 ve 0. Evet, birimimiz saniye…
İçimizdeki Korkunç Boşluk
Evet pota altına geldik anlaşılacağı üzere. 4 numaralardan başlayalım, elimizde başka bir alternatif varmış gibi. Shumpert aslen bir 3 numara hepinizin bildiği üzere, ilk sahne alışı da ilk periyodun sonlarına doğru Smith'in yerini almasıyla gerçekleşiyor ekseriyetle. Fakat maçın sonunu getiren beşte bir yeri varsa, 4 kısalı sistemin bir parçası olarak oluyor bu. Son Fenerbahçe Ülker maçında da Mirsad Türkcan karşısında gerek savunmada, gerek hücumda pek sıkıntı çekmedi. Geçen yıldan, çok daha kalıplı oyuncular tutmaya alışık zaten. Yine de Shumpert'ten 4 numara olarak yararlanılamayacak maçlar da olacaktır. Bu yüzden de Efes, Kasun gelene kadar maç kazanacaksa Kaya ve Kerem'in mümkün olduğunca az saçmalaması gerekecek. Kerem'in bu sezonki görüntüsünü genel olarak olumlu buluyorum. Şu yaşından sonra şutunu, oyun zekasını veya fundamental’ini geliştirmesini beklemiyoruz tabii ondan. Yine de, bazı maçlarda kafasına esince attığı dış şutları bir kenara koyarsak, oyununun güçlü yönlerine konsantre olmayı başarabiliyor çoğunlukla. Ayrıca takımda 'bayrak adam' diye tabir edilebilecek bir isim gözükmüyorken, Kerem saha içi liderliğini üstlenmeye en yakın oyuncu. Bunu da, özellikle sahada istediklerini yapabildiği gecelerde yerine getirebiliyor nispeten. Kaya hiçbir zaman güvenebildiğim bir isim olmadı. Sempati ya da antipati duyduğum bir isim değil, yanlış anlaşılmasın. Fakat top eline geldiği zaman kalp atışlarımda belli bir artış oluyor, tabii "Arslan-Effect" seviyelerinin çok altında bu artış. Belki 2006 yılını ayrı tutabiliriz, fakat onun dışında istikrarlı bir görüntü çizdiği tek sezon gelmiyor aklıma. Bu sezon da farklı olmayacak gibi. Fena başlamadı, kötüye gitti, tekrar toparlanma sürecine girdi derken sezon da bitebilir. Neyse bekleyelim.
Bir de Kakiouzis vardı değil mi? Neyse ona sonra geliriz. Forumda da yazılmıştı, Kaya-Kerem ikilisi ideal pota altı ikilisi olmaktan kilometrelerce uzak. Normal şartlarda birinin bile ilk beşte olması garip karşılanabilir aslında bu kadar büyük hedefler koyan bir takımda. Şu anda yapacak pek de bir şey yok. Getirildiğinde, piyasada bulunabilecek en iyi isim dediğimiz adamın verdikleri ortada. Bir de Andrija Zizic dedikodusu çıktı, ama muhtemelen Joventut Badalona olacak yeni adresi. Geçen sezonki felaket kadroyu, her şeyden önce "Craig Bradshaw knows good sex" deneyimimizi hatırlıyorum da, yine de şükredemiyorum bugünkü görüntüye. Ermal Kurtoğlu şu kadroda bulunsa, en azından bir çeşitlilik sağlayabilecekti sırtı dönük hücumu ve son zamanlarda geliştirdiği üçlükleriyle. Ermal'i bile arayabiliyorsak, durum gerçekten vahim. Pota altındaki bu tablo tek başına beklentilerimi minimuma indirmeme yetiyor. Kakiouzis mi demiştik? Onun hakkında söze ne hacet! Nejat Sayman'ın da defaatle vurguladığı üzere, Efes'in diğer yabancıları gibi büyük bir kaliteye, şaşaalı bir geçmişe sahip, Yunanistan Milli Takımı formasını giyen bir oyuncu o. Haydi inşallah!
NOT 1: Şu rotasyonda dahi yeterli süreyi alamayan ve alacak ışığı gösteremeyen Barış, bir bakış açısına göre pilot takım, bir başkasına göre kardeş kulüp Darüşşafaka Cooper Tires'ın yolunu tuttu. Serpil de gel evlat! Darısı da Mustafa abisinin başına artık…
NOT 2: Panionios maçında gördüm ki, Efes kızları artık vasat bile değil. Ya da biz büyüdükçe biraz daha seçici oluyoruz. Yalnız bir zenci abla gelmiş. Farklı lezzetlerden hoşlananlar için şey ettim, hani ilgilenen olursa diye...
Cem Pekdoğru, 2008
Aslında kısa bir süreç gibi gözüküyor ama Efes'te bir oyuncunun takıma dahil edilmesi ve aynı oyuncunun takımdan gönderilmesi(?) için yeterli bir süre. Son dönemde çizilen yönetim portresine çok yakışan bir şeydi aslında şu karşılaştığımız haber. Artık kadronun bir parçası olmadığı için aşağıda da bahsetmeyiz muhtemelen Jones'tan. Kendisi hakkındaki son sözlerimizi söyleyelim. Panionios maçında canlı izleme fırsatı buldum ve özellikle kenara alındığında Ataman'a verdiği tepkiden sonra umudu kestim kendi adıma. Muhtemelen her maç 30 dakika süre alacağı yalanıyla getirildi buraya. Kafasını verebilecek olsa ribaund ve bloklarıyla bir Ira Clark katkısı beklenebilirdi. Ama benim gördüğüm Jones bunu vaat etmekten çok uzaktı.
Zamanında buraya aynı psikolojiyle gelmiş Stephen Howard adlı arkadaş geldi aklıma. O da Efes'in Efes olduğu yıllarda, yanılmıyorsam Mirsad Türkcan, Predrag Drobnjak ve Hüseyin Beşok gibi oyuncuların bir arada bulunduğu bir uzun rotasyonunda kendisine verilen ilk beş sözünün tutulmadığını öne sürerek kaçmıştı. Efes kariyeri de sadece tek maç sürüyordu. Jones'unki ise iki maç, ancak sadece yedi dakika. Ayrıca Howard'ın forma giydiği o tek maçın da kazanılan bir Cumhurbaşkanlığı Kupası maçı olduğunu hatırlıyorum ben. Bruno Quadros vardı Galatasaray'da, takıma Fatih Terim tarafından alınmasına rağmen kadroya bir türlü girememiş, ama en çok sevinen isim olmuştu UEFA Kupası'na. Bu da aynı hesap.
Moskova Seyahati
Moskova'da alınan mağlubiyetin kimseyi şaşırttığını düşünmüyorum. "Efes Pilsen gibi bir takım 30 fark da yiyebilir, ancak ne olursa olsun bu durumlara düşmemeli" şeklinde de bir görüş var kamuoyunda. Açıkçası takımların sadece kağıt üzerindeki kadrolarına baktığınızda bile, böyle bir acz durumunu öngörmeniz çok zor olmuyor. O yüzden mağlubiyet şekli de bir sürpriz olmadı benim açımdan. Galatasaray Cafe Crown ve Fenerbahçe Ülker maçlarında sahada güzel şeyler de vardı kuşkusuz, fakat her iki galibiyette de birincil etken, Avrupa maçlarındaki görüntüsünden sıyrılmış bir Efes izlememiz değil, bilakis rakiplerin formsuzluğu yahut yorgunluğuydu. Özellikle Fenerbahçe Ülker, neden korktu da içeriyi penetrelerle veya uzuna indirilen toplarla kullanmayı tercih etmedi anlamak mümkün değil. Bogdan Tanjevic o pota altında bizim görmediğimiz neyi görmüş olabilir? Kaspars Kambala'nın hayaletini mi?
Neyse, ben bir önceki yazıda vaat ettiğim şekle dönüştürüyorum yazımı ve oyun kurucu pozisyonu ile başlıyorum.
Oyun Kurucun Kadar Ko… Fakat Ender?
Sezon başında envai sayıda sitede birçok isim atıldı ortaya. Geçen sezonki Scoonie Penn (bir de Charles Oakley saçlı bir sokak basketbolcusu abimiz vardı, çıkaramadım onu) felaketini unutturacak bir isim bekliyordu taraftar. Tabii Petar Naumoski ya da Damir Mulaömerovic seviyelerine çıkmamıştı bu beklentiler ama, ben kendi adıma Halperin-Kerem-Engin gibi bir trionun hayalini kuruyordum. Bunlardan Yotam Halperin Yunanistan'ı, Kerem Tunçeri de Rusya'yı tercih etti bildiğiniz gibi. Vujanic'in veya Halperin'in kontratları hakkında bir bilgim yok, ancak bir oyuncuyu Olympiakos'un elinden alacak bir maddi gücümüz olmadığını tahmin edebiliyorum. Kerem konusunda ise biraz daha ısrarcı olunabilirdi. Hazır Rus kulüpleri ekonomik krizle boğuşurken bir kez daha düşünülebilir aslında. Ender'i izlemek için para vermek çok ağrıma gidiyor zira. Şutu elinden çıkardığında artık az da olsa bir umut oluyor içimizde, sevindirici bir şey tabii. Şutu girdikçe de biraz daha doğru tercihler yapabiliyor, ama Ender bildiğimiz Ender hala. Salonun tavanına vuran şutlarıyla, ömrümden çalan telaşesiyle… Sene başında Ataman'dan beklediğimin aksine, rotasyonda ciddi de yer kaplıyor. Bazen Vujanic'ten de fazla süre alıyor hatta.
Bunu derken Vujanic'i de tanrılaştırmıyorum tabii. Beklediğimden iyi bir görüntü çizse de, öyle ahım şahım bir top oynamıyor. Sakatlığının etkilerini nispeten atabilmiş gibi gözüküyor en azından. Potaya kadar gidişleri Euroleague standartlarının çok üstünde, hatta bunu en iyi yapanlardan biri Avrupa'da. Ama bir oyun kurucunun asli görevlerini ne derece yerine getiriyor, o tartışılır. Doğru tercihi yapmakta da zorlanıyor çoklukla. Örnekse, Panionios maçındaki son topu oyun kurucunuz o şekilde kullan(am)ıyorsa ciddi bir sorun var demektir. Engin ise Ataman'a ne yapmış cidden merak ediyorum. Ender kadar olmasa da iyi bir yaz geçirdi milli takımla. Hele İtalya'daki kayıp bir sezonun ardından geldiğini düşününce bu performansın, Engin hakkında daha da umutlanmıştık. Aynı ışığı Ataman görmemiş demek ki. Kısmet!
2, 3… Bunlar da Önemli Tabii
Efes Pilsen geleneğinde boyalı alanda iyi paslaşan ve bu bağlamda skora katkı yapan uzunlar önemli bir yer tutar. Ancak takımı skorda taşıyan isimler hep 2 ve 3 numaralar olmuştu son on yıllık süreçte. Bu geleneği de göz önüne aldığımızda Thornton tercihi ilginç. Geçen sezonki performansının bir ölçüde abartıldığını düşünmekteyim. Ben ilk günden bu yana biraz önyargılı yaklaşmış, sürelerinin bir kısmının Sinan'a verilmesinden yana olmuştum. Ancak özellikle son iki üç maçta hücum alanında sürekli doğruları yapıyor, şutu girmediğinde içeriyi zorluyor, zaman zaman hücum ribaundlarına katkıda bulunuyor. Dış şutu hiç olmayan uzun ikilimiz (Kaya-Kerem) ve fazlasıyla dışarıdan üretime bağımlı Smith'in yanında, ki maça bu şekilde çıkıyoruz genelde, bir nevi tutkal görevi görüyor Efes hücumlarında. Önyargıları bir kenara koymanın, Eddie Basden kıyaslamalarını rafa kaldırmanın vakti geldi kendi açımdan. Çünkü dış şutu ve bire bir savunması Basden'dan daha zayıf gözükse de, ona ağır bastığı yönler de var oyununda. Ancak yine de Ioannis Kalampokis'e kariyer gecesi yaşattığı günkü gibi berbat günleri olabiliyor. Etkinliğini agresiviteden alan bir oyuncu tipinin böyle performanslarını da hoş görmek uygun olur.
Smith'ten de bahsetmek lazım biraz. Real Madrid'de nispeten iyi bir sezon geçirdi. Zaman lehine işlemiyor tabii. Bacaklarının eskisi kadar güçlü olmadığı ortada, bu da savunmada bazen refleks gösteremeyip anlamsız fauller almasına neden olabiliyor. Şut ritmini de tam olarak bulabildiğini söylemek güç. Kaç yaşında olursa olsun, bu kadronun içinde hücumda eline ilk bakılacak isim olarak ön plana çıkıyor. Sorumluluk alma konusunda da sıkıntı çekmiyor, bazen Scavolini Pesaro günlerinde olduğu kadar fütursuzca şut atabiliyor. Fakat isabet konusunda genel anlamda sıkıntı yaşıyor şu ana dek. TBL'de iyi bir yüzdeyle yakaladığı 16 sayı ortalaması güzel, ama ona asıl Avrupa'da ihtiyacımız var. Kendisinin de bunun bilincinde olduğuna, bench’e gitmek yerine parkeye çöküp kendisine telkinlerde bulunduğu Panionios maçında yakından tanık oldum. Keşke fotoğraf çekip belgeleseymişim…
Geriye kalan isimler Sinan ve Cenk. Cenk, sene başında özellikle Partizan maçında iyi şut sokmuş, acaba dedirtmişti. Ama galiba yine olmayacak. Geçen sezon ULEB Kupası maçlarında da iyi performansları vardı, fakat o gamsız havası yıllardır sabit. Değişecek gibi de gözükmüyor. Sinan savunma alanında Beşiktaş Cola Turka günlerinden aşağı kalır bir performans vermiyor aldığı kısıtlı sürede. Ama abisinin aksine bir sonraki adımı atmak istiyorsa, bir yazını falan tamamen şut idmanlarına ayırmalı kanımca. Trevor Ariza ile irtibata geçmesi isabet olur… Yine de oyunun bazı anları geliyor ki takım bariz biçimde Sinan'a ihtiyaç duyuyor. Ataman ise kafasında bir rotasyon oluşturmuş ve çok ekstrem durumlar dışında buna bağlı kalıyor. Söz konusu rotasyonda Sinan'ın yeri de aşikar. Euroleague'de aldığı süreler komik, ya da Mario West ayarında: 22, 27, 243 ve 0. Evet, birimimiz saniye…
İçimizdeki Korkunç Boşluk
Evet pota altına geldik anlaşılacağı üzere. 4 numaralardan başlayalım, elimizde başka bir alternatif varmış gibi. Shumpert aslen bir 3 numara hepinizin bildiği üzere, ilk sahne alışı da ilk periyodun sonlarına doğru Smith'in yerini almasıyla gerçekleşiyor ekseriyetle. Fakat maçın sonunu getiren beşte bir yeri varsa, 4 kısalı sistemin bir parçası olarak oluyor bu. Son Fenerbahçe Ülker maçında da Mirsad Türkcan karşısında gerek savunmada, gerek hücumda pek sıkıntı çekmedi. Geçen yıldan, çok daha kalıplı oyuncular tutmaya alışık zaten. Yine de Shumpert'ten 4 numara olarak yararlanılamayacak maçlar da olacaktır. Bu yüzden de Efes, Kasun gelene kadar maç kazanacaksa Kaya ve Kerem'in mümkün olduğunca az saçmalaması gerekecek. Kerem'in bu sezonki görüntüsünü genel olarak olumlu buluyorum. Şu yaşından sonra şutunu, oyun zekasını veya fundamental’ini geliştirmesini beklemiyoruz tabii ondan. Yine de, bazı maçlarda kafasına esince attığı dış şutları bir kenara koyarsak, oyununun güçlü yönlerine konsantre olmayı başarabiliyor çoğunlukla. Ayrıca takımda 'bayrak adam' diye tabir edilebilecek bir isim gözükmüyorken, Kerem saha içi liderliğini üstlenmeye en yakın oyuncu. Bunu da, özellikle sahada istediklerini yapabildiği gecelerde yerine getirebiliyor nispeten. Kaya hiçbir zaman güvenebildiğim bir isim olmadı. Sempati ya da antipati duyduğum bir isim değil, yanlış anlaşılmasın. Fakat top eline geldiği zaman kalp atışlarımda belli bir artış oluyor, tabii "Arslan-Effect" seviyelerinin çok altında bu artış. Belki 2006 yılını ayrı tutabiliriz, fakat onun dışında istikrarlı bir görüntü çizdiği tek sezon gelmiyor aklıma. Bu sezon da farklı olmayacak gibi. Fena başlamadı, kötüye gitti, tekrar toparlanma sürecine girdi derken sezon da bitebilir. Neyse bekleyelim.
Bir de Kakiouzis vardı değil mi? Neyse ona sonra geliriz. Forumda da yazılmıştı, Kaya-Kerem ikilisi ideal pota altı ikilisi olmaktan kilometrelerce uzak. Normal şartlarda birinin bile ilk beşte olması garip karşılanabilir aslında bu kadar büyük hedefler koyan bir takımda. Şu anda yapacak pek de bir şey yok. Getirildiğinde, piyasada bulunabilecek en iyi isim dediğimiz adamın verdikleri ortada. Bir de Andrija Zizic dedikodusu çıktı, ama muhtemelen Joventut Badalona olacak yeni adresi. Geçen sezonki felaket kadroyu, her şeyden önce "Craig Bradshaw knows good sex" deneyimimizi hatırlıyorum da, yine de şükredemiyorum bugünkü görüntüye. Ermal Kurtoğlu şu kadroda bulunsa, en azından bir çeşitlilik sağlayabilecekti sırtı dönük hücumu ve son zamanlarda geliştirdiği üçlükleriyle. Ermal'i bile arayabiliyorsak, durum gerçekten vahim. Pota altındaki bu tablo tek başına beklentilerimi minimuma indirmeme yetiyor. Kakiouzis mi demiştik? Onun hakkında söze ne hacet! Nejat Sayman'ın da defaatle vurguladığı üzere, Efes'in diğer yabancıları gibi büyük bir kaliteye, şaşaalı bir geçmişe sahip, Yunanistan Milli Takımı formasını giyen bir oyuncu o. Haydi inşallah!
NOT 1: Şu rotasyonda dahi yeterli süreyi alamayan ve alacak ışığı gösteremeyen Barış, bir bakış açısına göre pilot takım, bir başkasına göre kardeş kulüp Darüşşafaka Cooper Tires'ın yolunu tuttu. Serpil de gel evlat! Darısı da Mustafa abisinin başına artık…
NOT 2: Panionios maçında gördüm ki, Efes kızları artık vasat bile değil. Ya da biz büyüdükçe biraz daha seçici oluyoruz. Yalnız bir zenci abla gelmiş. Farklı lezzetlerden hoşlananlar için şey ettim, hani ilgilenen olursa diye...
Cem Pekdoğru, 2008
Kasım 01, 2008
Uzunsuzluk
Doksanlı yılların sonuna denk gelir Efes Pilsen sempatimin filizlenmesi. Koraç Kupası zaferini yaşatan o kadronun parçalarına birer birer teşekkür edildiği dönemlerdi. Aydın Örs'ün takımdan ayrıldığı gün, basketbolun spor gazetelerinin ilk sayfasına yerleştiği ender günlerden biri demekti aynı zamanda. Karşıyaka ile sezona sansasyonel bir giriş yapan Ergin Ataman, yetişmesinde büyük pay sahibi olan kulüpten gelen görev çağrısına sırt çeviremezdi, çevirmedi de. Onunki basit bir Ersun Yanal kolaycılığı değildi yani. Nitekim bu kan değişikliği hızlı bir şekilde etkidi takıma, olumluydu da etkiler. Moustapha Sonko'nun savurduğu topun çemberden sektiği an, Efes Pilsen'in Final-Four bekaretinin de sonunu müjdeliyordu. Böyle bir günün hayalidir bir taraftarı takımına sadık tutan, benim hayal etmeye fırsatım bile olmamıştı. İçimdeki Beşiktaş aşkına rağmen Rüçhan-Turabi ikilisinin şutları için dua etmekten daha cazip görünmüştü bu heyecan çocuk aklıma. Bir de o dönemlerde ilkokul sıralarında çok popüler olan "Basketbolda hangi takımı tutuyorsun?" sorusuna cevap verebilmek istedim belki. "Beşiktaş?!" cevabı genelde soranı tatmin etmez, "basketbolda" kelimesinin vurgulu tekrarıyla karşılık bulurdu… Çok yanlış arkadaşlarım oldu, evet.
Böyle bir girizgahı seçmemin nedeni, "Geçmişe en fazla göndermeyi ben yapayım ki en birinci ben olayım." mentalitesinden çok, o dönemde yapılan ve çok olumlu sonuçlar getiren bu radikal değişikliklerin tekrarının çok geciktiğini düşünmem. Oktay Mahmudi'nin bu takıma kattıklarını hiçbir zaman küçümseyemem, en beğendiğim koçlardan biridir de kendisi. Ama Mahmudi döneminin son iki yılını bu kulüp için sadece kayıp olarak görebiliyorum. David Blatt tercihi de uzun uzadıya tartışılabilir ama ufaktan bugüne gelmek lazım galiba, yoksa bu yazıyı okuyanlar "Bu site geri dönmemiş miydi ya?" deyip sekmeyi kapatabilir. Belki geleneğin bir devamı olarak direksiyon Ekrem Memnun'a devredilebilirdi, ama geçen sezonki felaketten sonra Efes yönetiminde kimsenin bekleyecek zamanı yoktu. Efes Pilsen, en azından basketbol kulübü olarak, marka değerini günden güne yitiriyordu ve en kısa zamanda eski günlere geri dönülmeliydi. Bu noktada herkes hemfikir. Ama "eski günlere geri dönme", o eski günlerdeki isimlere geri dönülmesini gerektirmiyordu bence. Bu nostalji merakından şikayetçi olsak da, Ergin Ataman ismine olan güvenle girdik sezona. Charlie Bell gibi çok yüksek kalibrede isimler de gündemde yerini aldı ama yabancı pazardan gelen isimler Charles Smith, Mario Kasun, Preston Shumpert, Milos Vujanic, Bootsy Thornton ve Mihalis Kakiouzis oldular.
Favori Biracılar?
Yukarıdaki ifadeyi spor sayfalarında defalarca görmüşsünüzdür, diğer klişeyi de bir sonraki alt başlığa saklıyorum. Bu sene basketbol kamuoyundaki baskın fikir Efes Pilsen'in kadrosu ve kenar yönetimi ile ligde şampiyonluğun en büyük favorisi olarak öne çıktığı yönünde. Buna katılanlar arasında görüşünü sağlam argümanlarla destekleyen ve sonuna kadar saygı duyduğum kişiler de yok değil. Yine de çoğunluğun bu fikre bir refleks olarak vardığını gözlemliyorum. Uzun yıllar ancak 'transfer şampiyonlukları' görebilen bir takımın taraftarı olarak, bu yazki hareketliliğe şüpheyle yaklaşanlar arasındaydım. Thornton, Vujanic ve Kakiouzis gibi isimler beni tatmin edebilen isimler olmadılar açıkçası. Engin Özerhun'un iddialı söylemleri doğrultusunda hamleler değillerdi, en azından. Aslında kadro konusunu bir sonraki yazının merkezine koymak istiyorum ama geride kalan kısa zaman dilimi içerisinde su yüzüne çıkmış bazı bariz problemler var. Bunlardan bu yazıda da biraz olsun bahsedebiliriz.
Öncelikle uzun rotasyonundan başlamalı. Aslında Kasun transferi biraz olsun oh çekmemizi sağlamıştı zira bir dönem basına yabancı transferinin kapandığı yansımıştı. Kasun tercihi aslında eldeki alternatifler düşünüldüğünde anlaşılabilir bir tercih, yine de Kasun'un kendisini bu lige, bu takıma ne derece ait hissedeceği kritik nokta. Kaliteli bir uzun olduğu ortada, ancak kafasını çoğu zaman tam olarak parke üzerine veremiyor. Bunun sonucunda da geçen sene olduğu gibi Euroleague'in en çetin zamanlarında ilk beşteki yerini Denis Marconato'ya bırakıp bizi eskilere götürebiliyor. Aslında karakteri bana biraz Ratko Varda'yı anımsatıyor, sonu benzemesin. Tüm bunlara rağmen Kasun Efes Pilsen'in elindeki uzunlar arasında sırtı dönük oyunuyla tehdit oluşturabilen yegane isim. Bu yüzden bir başarı gelecekse Kasun başrollerden birinin sahibi olacaktır hiç kuşkusuz.(1) Öte yandan Partizan maçı sonrası Ergin Ataman'ın resmi sitede yer bulan açıklamalarını okumak da ilginç oldu. Zira kendisi ribaund konusundaki sıkıntıdan bahsettikten sonra bunu rotasyonun sakatlıklar sonrası çok daralmasına bağlıyor. Kasun tamam da, Shumpert mi bu durumu tersine çevirecek yoksa Barış Hersek mi? Bu bölgedeki yetersizliği görmemiş olması mümkün değil, belki farklı bir şeyler vardır Ataman'ın kafasında. Bunu ileriki haftalarda göreceğiz. Shumpert'i sık sık 4 numarada izleyeceğimizi öngörmek çok güç değil. Ancak Kaya Peker 2005-06 sezonundaki görünümüne dönmediği takdirde işlerin sarpa sarması çok muhtemel. Aslında Kaya her zaman böyleydi ama bir dönem bu kaos temelli basketbolu takıma çok katkı veriyordu, potaya dikine hareketleriyle çok daha tehlikeli olabiliyordu. TAU'dan Türkiye’ye döndükten sonra ise pek bir şeyini göremedik. Rotasyonda ne kadar gerilere düşmüş olsa da, Ender Arslan'ın böyle hedefler koymuş bir takımın kadrosunda bulunması da Türk basketbolunun ayıbı olsa gerek. Gerçi bu yaz “oha” dedirtircesine bir performansı vardı ama yalnızca bir ilüzyonmuş sanırım. Son Partizan ve Oyak Renault maçlarında çok yetersiz gözüktü Ender, yedek guard olarak da Engin Atsür'ün düşünülmesi daha mantıklı olur.
Avrupa'nın Efesi
Tabii moda tabirle her şey Avrupa'da başarı için yapılıyor. Geçen sezon grup aşamasında zaman zaman iyi bir performans gösterilmiş olsa da bir türlü istikrar sağlanamamıştı. O kadroyla çok da mümkün değildi galiba bu ama ben Panathinaikos maçından eve gayet umutlu dönmüştüm, onu hatırlıyorum. O maç sonrası yaşananlar ortada. Oyunculara bence oldukça haksız bir biçimde 'vatan haini' yaftası yapıştırılması sezonun sonu anlamına geliyordu. Bu popülist yaklaşım sonucunda da birkaç genç yetenek (adı Nikola olanı gayet sağlam gerçi), bir vasat üstü Amerikalı guard ve bir Dusan Kecman ile bir takımın Final-Four'a yürümesine şahit olmak durumunda kalıyorduk. Diğerlerinden daha az Türkiye düşmanı ilan edilen Andre Hutson da yetmiyordu Partizan'ı alt etmek için.
Bu sezona gelecek olursak Ergin Ataman pota altındaki sorulara cevap bulabilir, Kaya-Kerem ikilisinden gerekli verimi alırsa tek eksik parça olarak bedenen ve zihnen sağlıklı bir Kasun kalıyor. Final-Four yapmak halen oldukça zor, kadro olarak Efes Pilsen'in üstünde gözüken beş-altı takım sayabiliyoruz bir çırpıda. Taraftar desteği gibi bir durumun da söz konusu olmaması işleri daha da kötüleştiriyor. Zaman zaman bilet fiyatlarını çok aşağılara çekip o salonu doldurabiliyor Efes yönetimi, ama sadece nicelik olarak yeterli bir topluluk olabiliyor o büyük maçlarda da. Molalarda Onuncu Yıl Marşı ve vasat Efes kızları gibi ritüeller de yardımcı olmuyor. Neyse efendim, önümüze bakacak olursak her ne kadar ilk turun çok bir esprisi olmasa da Real Madrid ve CSKA Moskova gibi iki takımın varlığı hoş gözüküyor. Erken bir kuvvet testi olacak bu yeni takım için Kasım ayında art arda sıralanmış bu iki müsabaka. 26 Kasım'daki Real Madrid maçında orada olmak lazım.
Önümüzde ise Milano deplasmanı var.(2) Geçen sezon Danilo Gallinari için daha bir dikkatli seyrediyorduk denk geldiğimiz AJ Milano maçlarını. Il Gallo, Madison Square Garden yolunu tutunca elde daha niteliksiz bir kadro kalmış gibi. Massimo Bulleri bir süredir eski güzel günlerin çok uzağında. İlk olarak 2006'da İzmir'deki U20 turnuvasında gözüme çarpan Luca Vitali gençler arasında en öne çıkanı, onun ne durumda olduğunu görmek ilginç olacak. Takımda birinci skor opsiyonu olarak öne çıkan da ismini sürekli Murat Murathanoğlu'dan duymak istediğim David Hawkins. Geçen sezon Lottomatica Roma formasıyla izlemiştik, Fenerbahçe Ülker maçlarında çok da ön plana çıkmamıştı. Euroleague standartlarının altında bir kadro velhasıl-ı kelam.
Kasun'un yokluğunda Armani Jeans Milano maçının da sıkıntılı geçmesi benim için sürpriz olmaz. Böylesine büyük bir takımın tek bir oyuncuya bu kadar bağımlı olması, bu oyuncunun da Kasun olması çok hoş gözükmese de durum bu. Ama büyük resme bakabilmek lazım şu aşamada. Biraz başladım, okuyucuyu fazla da sıkmadan nihayete erdirmek en güzeli. İlk gençlik dönemimde bu oyunu sevmeme büyük katkılarda bulunmuş bu sitenin bir parçası olmak benim için gerçekten önemli. Bu da dilimin dolaşmasına neden olmuştur zaman zaman, affola. Önümüzdeki günlerde oyuncuların bireysel analizlerini merkeze alan yeni bir yazıda görüşmek dileğiyle…
(1): Son paragrafın ikinci cümlesinde açmışım şom ağzımı, yazıyı gönderdiğim gibi kötü haberi aldım. Kasun'un sakatlığının ameliyat gerektirdiği ve bunun da onu sahalardan en az 3 ay uzak tutacağı açıklandı. Sezon başında bu ihtimal göz önüne alınmalı, daha homojen bir kadro kurulmalıydı tabii. Sakatlık sonrası Efes yönetimi ancak Dwayne Jones'u bulabildi akşam pazarından, daha iyisinin bulunabileceğini iddia etmek de güç. Oyuncuyu birkaç Cavs maçından gözüm ısırsa da çok ayrıntılı bir bilgim yok. Ancak Kasun'un yerini doldurabilecek özellikte bir oyuncu olmadığını söyleyebiliriz. Oyunun daha farklı sahalarında güçlü bir arkadaş, örnekse son iki Avrupa maçımızda pota altı vasat takımlara verdiğimiz toplam 35 hücum ribaundunu makul miktarlara çekebilecek özellikte bir isim. Avrupa'ya gelen bir oyuncuyu NBA'deki istatistiklerine göre değerlendirmek çok doğru olmasa da, 74 maçlık NBA kariyerinde skor sütununda çift hane görememiş olması bazı şeylerin göstergesi.
(2): Armani Jeans Milano maçını izleme fırsatı bulamadım ne yazık ki. Fakat Bulleri ve Vitali'nin de yokluğunda Efes'in şu sıkıntılı kadrosuna dahi rakip olamayacak bir takım vardı karşıda. Vujanic'in yerine Engin'in değil de Ender'in tercih edilmiş olması düşündürücü. Ama bunun da arkasında başka sebepler olabilir, tam olarak bilemiyorum. Daha ilginç skor ise geçen hafta Efes Pilsen karşısında fazlasıyla güç kaybetmiş gözüken Partizan'ın evinde ligin en iyi birkaç kadrosundan birine sahip Real Madrid'i 81-77 ile geçmesi. Quinton Hosley de bu seviyenin oyuncusu olduğunu göstermeye başlamış şimdiden.
Cem Pekdoğru, 2008
Böyle bir girizgahı seçmemin nedeni, "Geçmişe en fazla göndermeyi ben yapayım ki en birinci ben olayım." mentalitesinden çok, o dönemde yapılan ve çok olumlu sonuçlar getiren bu radikal değişikliklerin tekrarının çok geciktiğini düşünmem. Oktay Mahmudi'nin bu takıma kattıklarını hiçbir zaman küçümseyemem, en beğendiğim koçlardan biridir de kendisi. Ama Mahmudi döneminin son iki yılını bu kulüp için sadece kayıp olarak görebiliyorum. David Blatt tercihi de uzun uzadıya tartışılabilir ama ufaktan bugüne gelmek lazım galiba, yoksa bu yazıyı okuyanlar "Bu site geri dönmemiş miydi ya?" deyip sekmeyi kapatabilir. Belki geleneğin bir devamı olarak direksiyon Ekrem Memnun'a devredilebilirdi, ama geçen sezonki felaketten sonra Efes yönetiminde kimsenin bekleyecek zamanı yoktu. Efes Pilsen, en azından basketbol kulübü olarak, marka değerini günden güne yitiriyordu ve en kısa zamanda eski günlere geri dönülmeliydi. Bu noktada herkes hemfikir. Ama "eski günlere geri dönme", o eski günlerdeki isimlere geri dönülmesini gerektirmiyordu bence. Bu nostalji merakından şikayetçi olsak da, Ergin Ataman ismine olan güvenle girdik sezona. Charlie Bell gibi çok yüksek kalibrede isimler de gündemde yerini aldı ama yabancı pazardan gelen isimler Charles Smith, Mario Kasun, Preston Shumpert, Milos Vujanic, Bootsy Thornton ve Mihalis Kakiouzis oldular.
Favori Biracılar?
Yukarıdaki ifadeyi spor sayfalarında defalarca görmüşsünüzdür, diğer klişeyi de bir sonraki alt başlığa saklıyorum. Bu sene basketbol kamuoyundaki baskın fikir Efes Pilsen'in kadrosu ve kenar yönetimi ile ligde şampiyonluğun en büyük favorisi olarak öne çıktığı yönünde. Buna katılanlar arasında görüşünü sağlam argümanlarla destekleyen ve sonuna kadar saygı duyduğum kişiler de yok değil. Yine de çoğunluğun bu fikre bir refleks olarak vardığını gözlemliyorum. Uzun yıllar ancak 'transfer şampiyonlukları' görebilen bir takımın taraftarı olarak, bu yazki hareketliliğe şüpheyle yaklaşanlar arasındaydım. Thornton, Vujanic ve Kakiouzis gibi isimler beni tatmin edebilen isimler olmadılar açıkçası. Engin Özerhun'un iddialı söylemleri doğrultusunda hamleler değillerdi, en azından. Aslında kadro konusunu bir sonraki yazının merkezine koymak istiyorum ama geride kalan kısa zaman dilimi içerisinde su yüzüne çıkmış bazı bariz problemler var. Bunlardan bu yazıda da biraz olsun bahsedebiliriz.
Öncelikle uzun rotasyonundan başlamalı. Aslında Kasun transferi biraz olsun oh çekmemizi sağlamıştı zira bir dönem basına yabancı transferinin kapandığı yansımıştı. Kasun tercihi aslında eldeki alternatifler düşünüldüğünde anlaşılabilir bir tercih, yine de Kasun'un kendisini bu lige, bu takıma ne derece ait hissedeceği kritik nokta. Kaliteli bir uzun olduğu ortada, ancak kafasını çoğu zaman tam olarak parke üzerine veremiyor. Bunun sonucunda da geçen sene olduğu gibi Euroleague'in en çetin zamanlarında ilk beşteki yerini Denis Marconato'ya bırakıp bizi eskilere götürebiliyor. Aslında karakteri bana biraz Ratko Varda'yı anımsatıyor, sonu benzemesin. Tüm bunlara rağmen Kasun Efes Pilsen'in elindeki uzunlar arasında sırtı dönük oyunuyla tehdit oluşturabilen yegane isim. Bu yüzden bir başarı gelecekse Kasun başrollerden birinin sahibi olacaktır hiç kuşkusuz.(1) Öte yandan Partizan maçı sonrası Ergin Ataman'ın resmi sitede yer bulan açıklamalarını okumak da ilginç oldu. Zira kendisi ribaund konusundaki sıkıntıdan bahsettikten sonra bunu rotasyonun sakatlıklar sonrası çok daralmasına bağlıyor. Kasun tamam da, Shumpert mi bu durumu tersine çevirecek yoksa Barış Hersek mi? Bu bölgedeki yetersizliği görmemiş olması mümkün değil, belki farklı bir şeyler vardır Ataman'ın kafasında. Bunu ileriki haftalarda göreceğiz. Shumpert'i sık sık 4 numarada izleyeceğimizi öngörmek çok güç değil. Ancak Kaya Peker 2005-06 sezonundaki görünümüne dönmediği takdirde işlerin sarpa sarması çok muhtemel. Aslında Kaya her zaman böyleydi ama bir dönem bu kaos temelli basketbolu takıma çok katkı veriyordu, potaya dikine hareketleriyle çok daha tehlikeli olabiliyordu. TAU'dan Türkiye’ye döndükten sonra ise pek bir şeyini göremedik. Rotasyonda ne kadar gerilere düşmüş olsa da, Ender Arslan'ın böyle hedefler koymuş bir takımın kadrosunda bulunması da Türk basketbolunun ayıbı olsa gerek. Gerçi bu yaz “oha” dedirtircesine bir performansı vardı ama yalnızca bir ilüzyonmuş sanırım. Son Partizan ve Oyak Renault maçlarında çok yetersiz gözüktü Ender, yedek guard olarak da Engin Atsür'ün düşünülmesi daha mantıklı olur.
Avrupa'nın Efesi
Tabii moda tabirle her şey Avrupa'da başarı için yapılıyor. Geçen sezon grup aşamasında zaman zaman iyi bir performans gösterilmiş olsa da bir türlü istikrar sağlanamamıştı. O kadroyla çok da mümkün değildi galiba bu ama ben Panathinaikos maçından eve gayet umutlu dönmüştüm, onu hatırlıyorum. O maç sonrası yaşananlar ortada. Oyunculara bence oldukça haksız bir biçimde 'vatan haini' yaftası yapıştırılması sezonun sonu anlamına geliyordu. Bu popülist yaklaşım sonucunda da birkaç genç yetenek (adı Nikola olanı gayet sağlam gerçi), bir vasat üstü Amerikalı guard ve bir Dusan Kecman ile bir takımın Final-Four'a yürümesine şahit olmak durumunda kalıyorduk. Diğerlerinden daha az Türkiye düşmanı ilan edilen Andre Hutson da yetmiyordu Partizan'ı alt etmek için.
Bu sezona gelecek olursak Ergin Ataman pota altındaki sorulara cevap bulabilir, Kaya-Kerem ikilisinden gerekli verimi alırsa tek eksik parça olarak bedenen ve zihnen sağlıklı bir Kasun kalıyor. Final-Four yapmak halen oldukça zor, kadro olarak Efes Pilsen'in üstünde gözüken beş-altı takım sayabiliyoruz bir çırpıda. Taraftar desteği gibi bir durumun da söz konusu olmaması işleri daha da kötüleştiriyor. Zaman zaman bilet fiyatlarını çok aşağılara çekip o salonu doldurabiliyor Efes yönetimi, ama sadece nicelik olarak yeterli bir topluluk olabiliyor o büyük maçlarda da. Molalarda Onuncu Yıl Marşı ve vasat Efes kızları gibi ritüeller de yardımcı olmuyor. Neyse efendim, önümüze bakacak olursak her ne kadar ilk turun çok bir esprisi olmasa da Real Madrid ve CSKA Moskova gibi iki takımın varlığı hoş gözüküyor. Erken bir kuvvet testi olacak bu yeni takım için Kasım ayında art arda sıralanmış bu iki müsabaka. 26 Kasım'daki Real Madrid maçında orada olmak lazım.
Önümüzde ise Milano deplasmanı var.(2) Geçen sezon Danilo Gallinari için daha bir dikkatli seyrediyorduk denk geldiğimiz AJ Milano maçlarını. Il Gallo, Madison Square Garden yolunu tutunca elde daha niteliksiz bir kadro kalmış gibi. Massimo Bulleri bir süredir eski güzel günlerin çok uzağında. İlk olarak 2006'da İzmir'deki U20 turnuvasında gözüme çarpan Luca Vitali gençler arasında en öne çıkanı, onun ne durumda olduğunu görmek ilginç olacak. Takımda birinci skor opsiyonu olarak öne çıkan da ismini sürekli Murat Murathanoğlu'dan duymak istediğim David Hawkins. Geçen sezon Lottomatica Roma formasıyla izlemiştik, Fenerbahçe Ülker maçlarında çok da ön plana çıkmamıştı. Euroleague standartlarının altında bir kadro velhasıl-ı kelam.
Kasun'un yokluğunda Armani Jeans Milano maçının da sıkıntılı geçmesi benim için sürpriz olmaz. Böylesine büyük bir takımın tek bir oyuncuya bu kadar bağımlı olması, bu oyuncunun da Kasun olması çok hoş gözükmese de durum bu. Ama büyük resme bakabilmek lazım şu aşamada. Biraz başladım, okuyucuyu fazla da sıkmadan nihayete erdirmek en güzeli. İlk gençlik dönemimde bu oyunu sevmeme büyük katkılarda bulunmuş bu sitenin bir parçası olmak benim için gerçekten önemli. Bu da dilimin dolaşmasına neden olmuştur zaman zaman, affola. Önümüzdeki günlerde oyuncuların bireysel analizlerini merkeze alan yeni bir yazıda görüşmek dileğiyle…
(1): Son paragrafın ikinci cümlesinde açmışım şom ağzımı, yazıyı gönderdiğim gibi kötü haberi aldım. Kasun'un sakatlığının ameliyat gerektirdiği ve bunun da onu sahalardan en az 3 ay uzak tutacağı açıklandı. Sezon başında bu ihtimal göz önüne alınmalı, daha homojen bir kadro kurulmalıydı tabii. Sakatlık sonrası Efes yönetimi ancak Dwayne Jones'u bulabildi akşam pazarından, daha iyisinin bulunabileceğini iddia etmek de güç. Oyuncuyu birkaç Cavs maçından gözüm ısırsa da çok ayrıntılı bir bilgim yok. Ancak Kasun'un yerini doldurabilecek özellikte bir oyuncu olmadığını söyleyebiliriz. Oyunun daha farklı sahalarında güçlü bir arkadaş, örnekse son iki Avrupa maçımızda pota altı vasat takımlara verdiğimiz toplam 35 hücum ribaundunu makul miktarlara çekebilecek özellikte bir isim. Avrupa'ya gelen bir oyuncuyu NBA'deki istatistiklerine göre değerlendirmek çok doğru olmasa da, 74 maçlık NBA kariyerinde skor sütununda çift hane görememiş olması bazı şeylerin göstergesi.
(2): Armani Jeans Milano maçını izleme fırsatı bulamadım ne yazık ki. Fakat Bulleri ve Vitali'nin de yokluğunda Efes'in şu sıkıntılı kadrosuna dahi rakip olamayacak bir takım vardı karşıda. Vujanic'in yerine Engin'in değil de Ender'in tercih edilmiş olması düşündürücü. Ama bunun da arkasında başka sebepler olabilir, tam olarak bilemiyorum. Daha ilginç skor ise geçen hafta Efes Pilsen karşısında fazlasıyla güç kaybetmiş gözüken Partizan'ın evinde ligin en iyi birkaç kadrosundan birine sahip Real Madrid'i 81-77 ile geçmesi. Quinton Hosley de bu seviyenin oyuncusu olduğunu göstermeye başlamış şimdiden.
Cem Pekdoğru, 2008
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)